Героин герыч Сегежа

Як я купив героїн і став зарабляць більш за маўклява родыцаў

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!

Алё, ребятки! Чё-каво народ? Ваш любимый гопник-наркоман тут, рассказываю вам свою самую закрутую историю. Очень чёткая, ребят, прям бомба, чуваки. Держитесь, начинаем!

Так вот, на днях я решил покататься на нерве и заодно запасти закладок. Моя банда и я шмыгаемся по улицам, взыхая этим нереальным драйвом. Заехали мы в местный райончик, паль под мостом и начали обсуждать, где достать самый кошерный жмых. Хи-хи, и я был настроен найти самую сольную кладу.

Джантик, который знал где найти зеленку, дибил какой-то. Подсказал нам, что надо сходить на заброшенный завод, где раньше кто-то делал лютые наркотики. Не поверите, но эта штука ещё и стояла в черте города! Ужас! Вообщем, на заводе лежат жмыхи с пупырышками, прям такую сладкую солому можно найти!

Прикинули мы тогда с бандой зайти на этот заводик, поискать шикарные закладки. Знаете, это было настолько охуительно, что я пиздец как улетел в космос от мысли о таком приключении. Тем более, кладов там должно быть тьма!

Вечером мы решили собраться и отправиться к заводу. Ну, конечно, мы не без помощи наших друзей, ребят с другой банды, которые как раз и знали, как туда добраться. Подошли мы к охраннику, который намялся возле ворот. И тут началось самое интересное! Охранник: Чё тебе, парень, надо? Я: Хи-хи, ниче такого. Мы тут, вот, решили посетить ваш заводик. Можно?

Охранник нас выслушал, как-будто его это особо волнует. В итоге отпустил нас, заявив, что завод уже давно не работает и разгуливая там нам будет нечем. Ха, дурак! Как он мог не догадаться, что мы туда идем искать закладки?

Вообще, когда мы наконец-то попали на завод, то ужаснулись. Там было все перевёрнуто с ног на голову, как в нашей жизни. Для нас, братцы, это был рай! Столько разных жмыхей валялось повсюду, что мы даже заплутали среди них.

Прошарили мы завод вдоль и поперек, и вот, наконец, увидели потрясающую закладку. Чуваки, вы не представляете, как моё сердце заиграло от радости! Это была настоящая соль! Мы сразу-таки на тушу себе закинули, и чувствовали себя бесподобно.

В итоге, я сбегал за всеми друзьями и поделился новостью о кладе. Ребята сразу засобирались, захотели осмотреть всё сами. Вот такой тупой человек я, поделился такими находками!

Интересно, но я считаю, что в заключение этой истории можно сказать одно: это был самый охуительный день в моей жизни, и я никогда не забуду наши приключения на заброшенном заводе. Я просто был на чванстве и радуге от удовольствия от свежих закладок и того, как мы повеселились.

Друзья мои, не повторяйте такое безумие дома. Всем позитива и здоровья!